Haardhout

ja mensen , het is / wordt weer koud.
persoonlijk hou ik daar wel van....ik heb namelijk een houtkachel.

Nu is er nogal wat gedoe om die houtkachels.
De een vind het stinken en de ander vind het lekker ruiken.

Persoonlijk vind ik een kachel stinken maar ja ik zit  binnen dus ik ruik het toch niet. 

En iedereen die houtkachel heeft, kent het probleem:  het hout is op.

Alle bomen van de buren zijn al gekapt dus wat nu. 

Gelukkig is er Marktplaats.

Even de postcode invoeren,  de afstand instellen en bingo. 

Je hebt meteen een aantal hits. 

Vroeger was een hit een liedje tegenwoordig het aantal plaatsen waar ze haardhout verkopen. 

Je kijkt even snel wie de goedkoopste is en ja hoor in de buurt vind ik een adres en......

die man bezorgt ook nog. Bij de prijs vermeld dat het in losse kuubs is. 

Ik bestel twee kuub........ ja het wordt aan het eind van de dag bezorgd. 

Ik heb echter geen idee hoe los een losse kuub is. 

Dus na bezorging vind je dan op de oprit twee blokken hout........... dit is wel erg los. 

Enigszins geïrriteerd bel ik de leverancier met het verzoek om in het vervolg iets minder losse kuubs te leveren. En ja hoor bij de volgende leverantie liggen er drie blokken. 

Die hoeft dus niet meer te komen.

Emoties...moet je ervan af, wil je ervan af?

29 december 2017 overleed Bor.

Bor was mijn beste vriend. Toen ik kanker had, mijn baan verloor, kortom alles tegen zat..was hij er voor mij , onvoorwaardelijk. We hadden schik met elkaar, hij was altijd vrolijk en de allerbeste luisteraar die iemand zich maar kan wensen.

Bor was mijn hond, de beste allerliefste hond. Hij was ook bijzonder en iedereen die hem heeft meegemaakt zal dat beamen.

Zo is de ziekte die ik overwonnen heb, hem fataal geworden en was de moeilijkste beslissing uit mijn leven, ervoor te kiezen dat hij geen pijn zou lijden, want hij had pijn, ik merkte het en hij wist dat ik het wist.

Ik ben ervan overtuigd dat een hond in de ziel van de mens kan kijken en de band tussen Bor en mij was zo, dat alleen een blik van hem of van mij al voldoende was om van elkaar te weten wat er moest gebeuren of wat er aan de hand was.

Zo ook die allerlaatste middag, de dierenarts kwam aan huis, want hij bibberde altijd zo bij de kliniek, dat wilde ik hem besparen.

Hij gaf zijn pootje aan de arts en deze kon toen heel eenvoudig het stukje scheren om het infuusje in te brengen.

Bor gaf geen krimp.

De spuit met het middel werd aangebracht en Bor keek mij voor de allerlaatste keer in zijn leven aan.

Ik keerde mijn hoofd weg, want ik besefte mij dat het voorbij was en werd verscheurd door verdriet.

Het ging allemaal zo snel.....Bor had zich volledig overgegeven en ging zo enorm vredig heen, geen schokken of spasmen van zijn kant een laatste  onhoorbare zucht .... het was over.

Ik heb hem heel mooi begraven en een plekje gegeven voor altijd in mijn hart.

Toch heb ik moeite met de verwerking van zijn dood, zo kwam ik vandaag van mijn werk en stond ik op het perron op de trein te wachten.

Ik keek naar de rails en zag tussen de rails een tennisbal liggen.

Bor was gek op tennisballen, wat kon hij uit zijn dak gaan met zo'n bal!

Het zien van die bal vanmiddag, deed mij bijna spontaan in huilen uitbarsten.

Ja jongen, ik ben je nog lang niet vergeten, mijn God wat mis ik je!

Wordt de docent overbodig?

Aan de vooravond van de grote vakantie, bij het verlaten van het schoolgebouw bekroop mij deze vraag.

Omkijkend naar het verloop van afgelopen schooljaar en bogend op 25 jaar ervaring in het onderwijs probeer ik de zaken in het juiste perspectief te krijgen.

Een regering die het niet voor elkaar krijgt om een nieuw kabinet te vormen nota bene de personen die het voorbeeld moeten geven voor onze samenleving.

Er wordt ingezet op een kenniseconomie maar we schieten op alle fronten tekort volgens het CPB die constateert dat het niveau van ons land dalende is .

Ik heb het allemaal meegemaakt: de opkomst van de computer en het internet.

De snelheid waarmee de veranderingen op ons af komen zijn nauwelijks meer te bevatten.

De vraag is : hoe gaan we hier zo goed mogelijk mee om?

De overheid weet het ook niet...er zijn geen visionairs getuige het voortdurende veranderen van beleid.

Alle gemaakte besluiten zijn op het moment van implementatie achterhaald.

Dit vraagt om een andere manier van werken.

Het afgelopen jaar heb ik al mijn studenten die werken met een laptop eens op een andere manier bekeken. In plaats van te hameren opdat ze met hun les bezig gaan, ben ik eens onopvallend gaan observeren waar onze student zich mee bezig houd op de laptop als je ze de vrije hand geeft.

Het blijkt allemaal opvallend weinig met de les te maken te hebben.

Sociale media, verkoopsites,  webshops, games, muziek, youtube. Ze slurpen het allemaal op.

Nu heeft menigeen hier al een boek over geschreven maar in mijn ervaring is er toch 1 gemeenschappelijke overeenkomst:

Ze kunnen geen structuur in hun leerproces aanbrengen!

Alles wat ze doen is random en hoe leuker ze het vinden, hoe hoger het komt op de activiteitenlijst.

Als ik tijdens mijn les een verhaaltje vertel over een willekeurig onderwerp valt het mij wel op dat er altijd een aantal studenten zijn die snel over een bepaald deel van mijn uitleg googelen om zo sneller een idee te krijgen over hoe zoiets er in de praktijk uit ziet.

Hierin schuilt de kracht van de moderne informatiestromen; wij als docent moeten voor de structuur zorgen in dat wat wij aanbieden en de leerling vult dit in en eventueel aan.

Tja, en hoe ga je dat voor elkaar krijgen?

Is online onderwijs de oplossing?

De behoefte van de jongere student is nog steeds erg groot om binnen een schoolgebouw omringd door mede lotgenoten zijn/haar ding te doen.

Dus nee, ik zie hier geen grote toekomst voor online onderwijs.

Motivatie/ keuze voor de toekomst is de sleutel om deze studenten gericht te laten leren.

Met name het verzorgen van directe terugkoppeling op vragen en het verduidelijken van uitleg op een individueel niveau kan een uitkomst bieden.

Immers bij het googelen krijgen ze ook een directe respons maar ook vaak een antwoord waar ze niet altijd mee uit de voeten kunnen. Aan ons docenten de taak om hier houvast te geven!

Nee, de docent is nog lang niet overbodig.